உலகெலாம் ஓர் பெருங்கனவு… நீயும் அதில் ஒரு கனவு…

 

உலகெலாம் ஓர் பெருங்கனவு அஃது உளே

உண்டு உறங்கி இடர் செய்து செத்திடும் கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை ஓர் கனவிலும் கனவாகும்… எழுந்திரு மானிடனே… கண்ணைத் திறந்து பார் இது போதும்! பொன் மாளிகை கட்டினாய் பொழுது போக பொறாமைத் தீயிலே உயிரைத் தின்றாய் நேற்று நீ கண்டது நினைவா கனவா? இன்று நீ வாழ்வது உண்மையா நிழலா? வானம் பொய் என்று சொன்னாய் வாழ்க்கை பொய் என்று தெரிந்தால்? வா… கையை நீட்டு என் பக்கம் விழித்தெழு… இது போதும்! உலகெலாம் ஓர் பெருங்கனவு அஃது உளே உண்டு உறங்கி இடர் செய்து செத்திடும் கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை ஓர் கனவிலும் கனவாகும்… எழுந்திரு மானிடனே… கண்ணைத் திறந்து பார் இது போதும்! காதல் என்று சொல்லி கண்ணீர் விற்றாய் காசு என்று பேரில் உயிரைத் துரத்தினாய் பிறந்த குழந்தைக்கு பெயர் சூட்டும் போதே போட்டி உலகில் தோல்வி பயம் விதைத்தாய் இரவு முழுதும் கனவு கண்டு பகலில் அதையே நிஜம் என்று நம்பு ஒரு நொடி நின்று மூச்சைப் பிடி மௌனத்தில் உண்மை கேட்கும்! உலகெலாம் ஓர் பெருங்கனவு அஃது உளே உண்டு உறங்கி இடர் செய்து செத்திடும் கலக மானிடப் பூச்சிகள் வாழ்க்கை ஓர் கனவிலும் கனவாகும்… எழுந்திரு மானிடனே… கண்ணைத் திறந்து பார் இது போதும்! கடைசி மூச்சு வரும் போது தெரியும் கையில் எஞ்சுவது காற்று மட்டும் தான் அந்த ஒரு நொடியில் கண்கள் திறக்கும் எல்லாம் கனவு… எல்லாம் கனவு… எழுந்திரு மானிடனே… கனவை விடு… உண்மையைத் தழுவு… உலகெலாம் ஓர் பெருங்கனவு… நீயும் அதில் ஒரு கனவு… எல்லாம்… எல்லாம்… கனவுதான்… உன் கைகளில் மிச்சம்… ஒரு காற்றுதான்… எழுந்திரு… இப்போதாவது… எழுந்திரு… கனவு… கனவு… கனவு… …கனவு…